In de diepte van de oceaan, waar koralen hun kleuren dragen als een feest van gezonken regenbogen, houdt diepe schoonheid zich verborgen. Daar, waar de zon haar stralen als liefkozingen door het water stuurt, zien we de dans van licht en schaduw golven.

Op de toppen van bergen, waar de lucht zo ijl is dat ademhalen een kunst wordt, wacht de hoogste schoonheid. Daar, waar de sneeuw eeuwig lijkt te rusten als een deken van stilte, zien we gesteenten gevormd door de gratie van wind en tijd.

In de vlaktes van de woestijn, waar het zand zich verzamelt als geduldige toeschouwer van het nu, ontvouwt zich een mysterie zo oud als de tijd zelf. Daar, waar de hitte walst door het landschap, ontdekken we de eenvoud van lijnen die als gedichten geschreven zijn op het gouden canvas van de aarde.

En in de weelderige bossen, waar het leven zich verweeft tot een symfonie van groen, ligt geen schat, maar een levende ode aan de eeuwige cyclus van vernieuwing. Daar, waar de bomen fluisteren met de stem van de wind, onthullen ze de wijsheid van de natuur zelf, elke bladerenruis een hoofdstuk in het eindeloze boek van het leven.

Maar ware schoonheid is niet slechts een kwestie van eerste indrukken, noch van indrukken van haast onweerlegbare schoonheid, ontsluierd door eenstemmigheid. Ook is het niet alleen te vinden in de blik van eenieder die voorbijgaat.

Nee, ware schoonheid onthult zich enkel aan degenen die de moed hebben om te vertragen, te wachten, om te luisteren naar de fluisteringen van het hart. En dan, wanneer we het moment vastgrijpen, om te kijken, om werkelijk te zien, ontdekken we dat schoonheid niet exclusief is voorbehouden aan diegenen die erom schreeuwen of zij die er wanhopig naar op zoek zijn.

Nee, het is te vinden in de stille wijsheden van de waarheid, in de vriendelijkheid van een barmhartige vreemdeling, in de kracht van een moeder die haar kind omarmt. Want ware schoonheid, mijn vriend, is als een zeldzame bloem in een uithoek die geduldig wacht op de stralen van de zon. Het is de glinstering in de ogen van een oudere vrouw wiens levensverhaal in haar verkreukelde ooghoeken gebeiteld is, het is de zachtheid van een jonge ziel die nog droomt van ooit te kunnen vliegen.

Laat de schittering van oppervlakkige pracht niet verblinden, maar open je ogen, ontluik de ware schoonheid van de wereld om je heen. In de diepten van de oceaan, op de toppen van bergen, in de vlaktes van de woestijn, en in de weelderige bossen. Want in de eindeloze spiegel van het universum weerspiegelt zich de pracht van de bron des levens, maar het schoonste, ontdekt en bewonderd, het aller schoonste, als ge heel goed kijkt, dat bent gij.

© Stef Vekemans (2024)