Wie mij kent weet dat ik een groot fan ben van filmmuziek. Namen als Hans Zimmer of John Williams zijn onlosmakelijk met mij verbonden. Een boek maakt op zichzelf geen geluid. Toch heeft ENGEL voor mij nooit stil geklonken. Voor de releaseshow heb ik sinds de zomer zelf wat muziek gecomponeerd, maar een playlist die klinkt als Engel, dat is een project dat al langer in de maak is.

Voorin ENGEL staat geen lijst met waarschuwingen. Dat is bewust. Niet omdat ik vind dat een lezer zomaar alles moet kunnen verdragen. Ook niet omdat gevoelige thema’s voor mij minder belangrijk zouden zijn. Integendeel. Maar een roman leeft ook van wat je nog niet weet.

Er zijn dagen waarop het schrijven vlot, waarop de zinnen zich netjes in de rij zetten als brave schoolkinderen die weten dat de juf toekijkt. En er zijn dagen zoals vandaag, waarop ik om tien uur 's ochtends aan mijn bureau ging zitten met de stellige bedoeling een hoofdstuk af te werken, en om vier uur 's namiddags merkte dat ik zeven tabbladen open had staan over de theoretische mogelijkheid van tijdreizen, twee ervan in het Duits, en niks dat ook maar iets met mijn nieuwe boekprojecten te maken heeft.

Sommige verhalen breken de wereld open. Andere leren je wat een mens bijeenhoudt wanneer dat gebeurt.

We leven in een tijd waarin alles tot op de vierkante millimeter is dichtgetimmerd. Je gps weet waar je bent voor je er zelf erg in hebt, algoritmes voorspellen welke kaas je volgende week wilt eten, en de werkelijkheid wordt ons dag in dag uit gepresenteerd als een betrouwbaar, vlekkeloos geolied mechanisme.

Een boekhandelaar wil graag weten in welke kast een boek thuishoort. Een boek zelf trekt zich daar doorgaans weinig van aan. 

Mijn vader bekeek onlangs de boekenleggers, dossiers en andere beelden die ik rond Engel heb gemaakt. Hij keek, zweeg even, wat bij hem altijd betekent dat hij iets voelt, en zei toen: “Jij bent een moderne Felix Timmermans.”

Er is iets dat niemand je vertelt wanneer je een boek schrijft: je gaat alles voelen. En dan nog eens opnieuw. En dan nog eens, maar harder.

Engel is een psychologische thriller die de werkelijkheid een paar zetten vooruit schuift. Een verhaal dat begint als een zoektocht naar waarheid, maar eindigt als een confrontatie met jezelf. Het decor is futuristisch, maar het verhaal is oeroud: trauma, familie, identiteit, verlies, hoop — en de vraag hoe je mens blijft in een wereld die steeds harder wordt. Maar Engel is ook een thriller. Een thriller waarin het gevaar niet alleen buiten hem zit, maar ook in hemzelf. Ik vertel je graag waarom mijn boek écht iets voor jou is.

Er zijn boeken die modern zijn. Boeken die inspelen op trends, algoritmes, genres, doelgroepen. Boeken die precies weten waar ze thuishoren in het rek van de boekhandel. Engel is niet zo’n boek. Engel is een boek dat voelt alsof het al bestond voordat ik het schreef. Alsof het ergens lag te wachten, onder een laag stof, in een kamer waar niemand ooit komt. Alsof het een verhaal is dat niet nieuw is, maar herinnerd.

Er zijn verhalen die je leest of kijkt, en die je daarna gewoon vergeet. En er zijn verhalen die iets in je openbreken. Die een deur tonen waarvan je niet wist dat ze bestond. Die je laten denken: “Ah. Dus dát kan ook.”

Ik ben fan van The OA. Niet gewoon fan. Niet “leuke serie, aanrader”-fan. Maar fan op het niveau waarop je denkt: schrijfster en actrice Brit Marling weet iets wat wij nog niet weten. En eerlijk? Ik denk dat ook.