The OA en ik / the OA en Engel

Er is iets aan haar verhalen dat voelt alsof ze een deur heeft gezien die wij nog niet zien. Alsof ze een fractie van de werkelijkheid heeft opgetild en gezegd: “Hier. Kijk. Dit zit er ook.” En dan laat ze je achter met een gevoel dat ergens tussen verwondering, ontregeling en pure schoonheid hangt.

Wat ik zo geniaal vind aan Brit Marling, is dat ze weigert om in een genre te passen. Ze maakt geen thriller. Geen drama. Geen sciencefiction. Geen spirituele reeks. Ze maakt Brit‑Marling‑verhalen: verhalen die tegelijk mysterieus, psychologisch, spiritueel, menselijk en ontregelend zijn.

Ze schrijft vanuit inzicht, niet vanuit categorie. Vanuit intuïtie, niet vanuit marketing. Vanuit lef, niet vanuit zekerheid. De eerste film die ik over haar zag, Another Earth, vond ik al enorm sterk en ook I Origins, waar ze een rol heeft, was zo'n pseudo-wetenschappelijk verhaal waarvan je overtuigd geraakt dat het écht kan. 

The OA is een serie die je niet vertelt wat je moet denken. Ze legt niets uit. Ze kiest geen kant. Ze laat je voelen. Ze laat je twijfelen. Ze laat je geloven dat de werkelijkheid misschien groter is dan we denken en dat we dat soms vergeten. Het is een verhaal dat je niet volgt, maar meemaakt.

En dat is precies waarom The OA me heeft geïnspireerd voor het schrijven van Engel (O.A. staat overigens, niet toevallig, voor Original Angel). Niet omdat ik hetzelfde wilde maken. Integendeel: ik wil absoluut niet hetzelfde maken. Maar The OA heeft me wel iets gegeven dat ik nodig had: het lef om een verhaal te bouwen dat niet in een hokje past. En daar tegenover staat dat de spirituele filosofie van The OA gewoon heel dicht aanleunt tegen de mijne.

Bovenal heeft het me geleerd dat je een verhaal mag maken dat begint als iets kleins — een gevoel, een vraag, een detail — en eindigt als iets dat onder je huid kruipt. Dat je spanning mag laten fluisteren in plaats van schreeuwen. Dat je mysterie mag laten bestaan zonder het te verklaren. Dat je een wereld mag tonen die bijna herkenbaar is, maar net niet.

Engel is geen The OA. Het wil dat niet zijn. Het kan dat niet zijn. Maar het staat wel in dezelfde windrichting: verhalen die durven kantelen, durven vragen, durven fluisteren, durven bestaan, over dimensies heen.

En misschien is dat wel de grootste invloed van Brit Marling op mij: ze heeft me laten zien dat je een verhaal mag maken dat precies nog niet bestaat, maar waarvan je denkt; dit zou écht wel kunnen. Daarnaast speelt één van mijn favoriete acteurs, Jason Isaacs, ook mee als enigmatische wetenschapper en grotendeels enorm intrigerende antagonist. Het is niet moeilijk voor mij om te zeggen dat ik Brit Marling enorm bewonder en ik was echt heartbroken toen er geen seizoen drie kwam. Het verhaal was niet af.

The OA — wat het is, waarom het werkt, en waarom het bij Engel past

1. The OA is een verhaal dat weigert in een genre te passen

Het is tegelijk:

• mysterie

• thriller

• drama

• sciencefiction (maar niet echt)

• spiritualiteit

• filosofie

• identiteitsverhaal

• trauma‑verwerking

• realiteitsvervorming

• plausibele wetenschap

Net zoals Engel is het een verhaal dat zegt: “Ik ben niet één ding. Ik ben alles wat nodig is.”