Er zijn boeken die modern zijn. Boeken die inspelen op trends, algoritmes, genres, doelgroepen. Boeken die precies weten waar ze thuishoren in het rek van de boekhandel. Engel is niet zo’n boek. Engel is een boek dat voelt alsof het al bestond voordat ik het schreef. Alsof het ergens lag te wachten, onder een laag stof, in een kamer waar niemand ooit komt. Alsof het een verhaal is dat niet nieuw is, maar herinnerd.
1. Omdat het begint met een vraag die ouder is dan taal
Niet: “Wie heeft het gedaan?” Niet: “Wat gebeurt er?” Maar: “Wat betekent het om mens te zijn wanneer de wereld kantelt?”
Dat is een vraag die ouder is dan literatuur. Ouder dan mythes. Ouder dan religie. Ouder dan wij.
Het is een vraag die elke generatie opnieuw stelt, en elke generatie anders beantwoordt.
Engel is mijn antwoord.
2. Omdat het verhaal niet schreeuwt, maar fluistert
Oude verhalen fluisteren. Ze komen niet binnen met explosies, maar met stiltes. Met patronen. Met dingen die terugkeren. Met dingen die verdwijnen. Met dingen die je niet kunt negeren.
Dat is de manier waarop Engel spreekt. Niet luid. Niet dwingend. Maar onderhuids.
Zoals een oud verhaal dat je niet leest, maar herkent.
3. Omdat de wereld van Engel niet futuristisch is, maar tijdloos
Ja, er zit een randje aan. Een verschuiving. Een kanteling. Een “wat als?” dat je doet denken aan Black Mirror of The Matrix.
Maar de kern is oeroud: familie, identiteit, verlies, menselijkheid, hoop, angst, verlangen.
Dat zijn geen moderne thema’s. Dat zijn mens-thema’s. Thema’s die al bestonden toen we nog geen woorden hadden.
4. Omdat Engel een personage is dat voelt alsof hij al eeuwen bestaat
Hij is geen held. Geen detective. Geen uitverkorene.
Hij is iemand die probeert te begrijpen wat hem overkomt. Iemand die te veel ziet. Iemand die te veel voelt. Iemand die te veel denkt.
Dat soort personage bestaat al sinds de eerste verhalen die ooit verteld werden. De mens die zoekt. De mens die twijfelt. De mens die kijkt naar iets dat hij niet kan uitleggen.
Engel is zo’n mens.
5. Omdat het mysterie niet nieuw is, maar universeel
Het mysterie in Engel is niet: “Wat is er gebeurd?” Maar: “Waarom voelt dit bekend?” “Waarom klopt dit niet?” “Waarom komt dit terug?”
Dat is het soort mysterie dat je vindt in oeroude verhalen, in mythen, in rituelen, in symboliek, in dingen die we voelen maar niet begrijpen.
Het is het soort mysterie dat Brit Marling in The OA durft te gebruiken: niet om te shockeren, maar om te openen.
6. Omdat het boek geschreven is met een pen die ouder is dan mijn twijfel
Er waren momenten waarop ik dacht: “Dit is een bijeenraapsel.” “Dit is te vreemd.” “Dit is te veel.” “Hier zit niemand op te wachten.”
Maar er waren ook momenten waarop ik voelde: “Dit klopt.” “Dit leeft.” “Dit ademt.” “Dit is het beste dat ik ooit schreef.”
En die momenten voelden niet modern. Ze voelden oud. Alsof het verhaal mij schreef, in plaats van andersom.
7. Omdat het boek niet gemaakt is om te passen, maar om te bestaan
Uitgeverijen houden van hokjes. Van genres. Van zekerheid.
Engel heeft dat allemaal niet. Het heeft een ziel. Een oude. Een die weigert om in een vakje te kruipen.
En daarom heb ik het zelf naar buiten gebracht. Met een klein hartje. Met veel lef. Met hulp van Eva Linden, die in mijn pen gelooft. En met een blogtour die tegelijk angstaanjagend en noodzakelijk is.
Want oude verhalen moeten verteld worden. Zelfs als ze niet in een rek passen.
8. Dus waarom heeft Engel een oeroude ziel?
Omdat het een verhaal is dat niet begint bij technologie, of bij plot, of bij genre, maar bij iets dat veel ouder is:
de mens die probeert te begrijpen wat hem overkomt.
Dat is de oudste vraag die we hebben. En Engel is mijn poging om er een antwoord op te geven.